بیست و هفتم شهریور ماه بدین سبب روزشعر و ادب فارسی نامیده شده که مصادف است با سالروزدر گذشت استاد سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص و مشهور به شهریار . شاید شهریار را بتوان آخرین شاعر غزل سرای چیره دست در ادب فارسی نامید چرا که پس از او دیگر قالب غزل ، شاعر بزرگی به خود ندیده و علاوه بر این رفته رفته غزل جای خود را به شعر سپید و نیمایی سپرده و خود به شعرای سلف پیوسته است. شهریار شاعر شوریده ای است که همچون بسیاری از اسلاف خویش از عشق زمینی و مجازی ، به عشق آسمانی و حقیقی دست یافت و این عشق سبب شد تا گوهر وجودش در کوره سختی ها بگدازد و بر عیار آن افزوده گردد.

ای غنچه ی خندان چرا خون در دل ما میکنی       

                                               خاری به خود می بنـدی و ما را ز سر وا میکنی

از تیر کج تابیِ تو آخر کمان شد قامتـــــــــم       

                                               کاخَت نگـــــون باد! ای فلک با ما چه بد تا میکنی

ای شمع رقصان با نسیم آتش مزن پروانه را         

                                               با دوست هم رحمـی چو با دشمن مدارا میکنی

با چون منی نازک خیال ابرو کشیدن از ملال         

                                              زشت است ای وحشی غزال اما چه زیبا میکنی

امروز ما بیچـــــارگان امید فردائیش نیست        

                                              این دانی و با ما هنــوز امـــــــروز و فـردا میکنی

ای غم بگو از دست تو آخِر کجا باید شـــدن           

                                             در گوشه ی میخـانه هم مــــــا را تو پیـدا میکنی

ما شهریارا بلبلان دیدیم بر طرف چمـــــــن            

                                             شورافکــــن و شیرین سخن امّا تو غوغا میکنی 

                                                                                    

            [تصویر:  cooltext766851811.gif]  **  [تصویر:  cooltext766852547.gif]